Een chelaat zorgt ervoor dat de eraan gekoppelde elementen beschikbaar blijven.
Ze zullen dus minder snel met elkaar gaan reageren. Dit is zeker van belang voor mensen die erg royaal met plantenvoeding zijn. Hierdoor kunnen niet gecheleerde elementen snel met elkaar reageren. En dus neerslaan.
Dit neerslaan zou eigenlijk ook niet zo erg zijn, want ook planten kunnen deze neergeslagen stoffen opnemen uit de bodem.
Alleen onze filtersystemen zullen de deeltjes eerder eruit filteren, dan dat ze neerslaan.
Het is complete flauwekul dat gecheleerde elementen makkelijker opneembaar zijn voor planten. Het kost de plant juist veel energie om het chelaat eraf te halen.
De kracht van het chelaat zit hem dan ook in het in oplossing houden van de elementen.
Bij lage doseringen is dit minder belangrijk. Omdat van alles minder in oplossing hoeft te blijven.
En omdat voeding in verhouding moet blijven. Antagonistisch teveel werkt tegen. Dus moet er weer extra veel van het ander bij.
Dan krijg je dus het effect dat het Calcium vanuit de GH niet meer voldoende is voor de planten. Of omdat er met onvoldoende aangehard osmose wordt gewerkt.
En om ervoor te zorgen dat dit extra Calcium zich niet met de GH gaat bemoeien en beschikbaar (in oplossing) moet blijven, zal dit zeer goed gecheleerd moeten zijn.
Omdat dit stevige chelaat weer extra moeilijk is voor de plant, zul je er dus weer extra veel van moeten toevoegen.
En dan kom je in een viskeuse (vicieuze) cirkel terecht.
/sarc on
En dan kom je op het gebied dat ook Kalium uit Kaliumnitraat niet meer voldoende is.
En dan heb je op den duur een zeewater plantenbak.
/sarc off
