Rover nodig die bij dwergknorgoerami's kan

[Midasse]

Beste aquarianen, als je onderzoekt of vissen met garnalen samen kunnen, volgt het antwoord vrijwel altijd vanuit het belang van de garnaal. Vaak is het antwoord 'nee' omdat de garnalen wel eens opgegeten zouden kunnen worden. Mijn eigen ervaring is anders. Als ik op basis van mijn ervaring antwoord op deze vraag zou moeten geven, zou ik zeggen: doe maar niet, dat vinden je vissen niet fijn. Een enkel tiental dwerggarnalen zal nog niet zo gauw een probleem zijn, maar als je garnalen net zo gelukkig worden in je beplante gezelschapsbak als bij mij, heb je er in no time honderden. Letterlijk.

De status quo in mijn bak: Deze week heb ik meer dan 200 vuurgarnalen uit mijn bak geschept en in een quarantainebak gedaan, maar er blijken er minstens nog eens zoveel in te zitten en misschien dan nóg wel meer die ik tussen de planten niet zie. Ik heb een 120 liter bak, dus dat is véél teveel.

Verkopen en weggeven is een leuk idee, maar de garnalen planten zichzelf sneller voort dan ik kan afzetten en na meer dan een jaar tobben, ben ik er klaar mee. Ik heb ruim een half jaar terug een deal gesloten met mijn dierenwinkel en er twee jonge maanvissen bij gezet. Het garnalenprobleem was zó opgelost en vier maanden later konden twee goed doorvoede maanvissen groot en prachtig terug de winkel in. Maar er bleven dus wat garnalen achter en dat zijn er nu dus weer honderden geworden. Je denkt tientallen, tot je gaat vangen en tellen en je maar oranje in je bak blijft zien.

Die garnalengroei gaat ten koste van de vissen. Vijf otocinclussen vermagerden en gingen dood. En mijn corydorassen werden lethargisch. Na het uitscheppen van de halve garnalenpopulatie zie ik mijn twee overgebleven oto's weer lekker eten en mijn cory's hebben eitjes gelegd. Kortom: ik ga stoppen met de garnalen.

Het liefst doe ik dat door er een garnalenvretende vis bij te zetten. Máár....en dat wordt de uitdaging: ik heb een groepje van zes dwergknorgoerami's en welke vis kun je daar bij zetten die garnalen eet maar mijn dwergknorgoerami's met rust laat?

Ik kan erg weinig informatie vinden op het internet en sites met advies over 'tank mates' spreken elkaar allemaal tegen. De ene zegt dat er ramirezi's bij kunnen, de ander zegt absoluut niet. De dwergknorgoerami's eten zelf idd wel wat garnalen, zoals vermeld, maar alleen zwangere vrouwtjes. Daar vreten ze de eitjes vanonder en als ze van stress en schade overlijdt, eten ze de rest ook maar op, maar de mannetjes negeren ze compleet. En ze eten ook niet alle vrouwtjes, want anders was mijn probleem ook in één generatie opgelost. Maar nee, vandaag ontdekte ik alwéér nieuwe babygarnalen.

Heeft iemand van jullie ervaring met dwergknorgoerami's in combinatie met vissen die garnalen eten? Advies over garnalen in vriezer en koken enzo is niet nodig. Ik snap wel dat dat kan. Maar dat zoek ik dus niet. Ik overweeg eventueel de aanschaf van een extra bak om daar twee jonge goudvissen in te zetten, die mijn garnalen te voeren en ze in de zomer in de vijver in de tuin uit te zetten. Maar ik zou dus graag willen weten of er misschien toch niet een visje is dat in mijn aquarium zou kunnen om het probleem daar op te lossen zonder zelf een nieuw probleem te worden. Kunnen kegelvlekbarbelen bijvoorbeeld bij dwergknorgoerami's, of toch maar beter niet?

[edit: ik was vergeten mijn visbestand erbij te zetten:
- 6 dwergknorgoerami's
- 2 otocinclussen
- 6 venezuela orange cory's
- 2 corydoras Paleatus
- 2 blinde en zwakke albino Sterbai die bij mij hun tijd mogen uitzitten en niet meer lang te gaan hebben.

Ik ben heel erg benieuwd naar jullie reacties. Groetjes, Mandy

 

[Lysia]

Paar vreetlustigen die in mijn hoofd bovenkomen, niet gehinderd door kennis over je knorgoerami's
Keizertetra's (die van mij noem ik wel eens Piranha's, als die iets lekkers in de bak zien is het weg), daar kun je een aardige school van nemen, dat zet tenminste zoden aan de dijk. Zijnn wel actieve zwemmers, dus ff checken of ze genoeg ruimte gaan hebben in jouw bak.
Killivissen, harempje bijv Aphysomion, zijn ook carnivoren en scharrelen wat meer op de grond.
Harempje pauwooggrondels?

Dit zijn zo maar een paar vissen uit mijn hoofd die wel raad zullen weten met garnalen. Ik zal er nog eens een nachtje overslapen of er nog iets bovenkomt.

 

[Midasse]

Ik zat nog even te denken gisteren....mijn man heeft een solitaire apistogramma die een heel rustige aard heeft en nu las ik dat apisto's ultieme garnaleneters zijn. Die zou ik natuurlijk in mijn bak kunnen zetten en kijken wat er gebeurt....hij is corydoras gewend en zal in mijn bak meer ruimte voor zichzelf hebben dan in de bak van mijn man waar flink wat scholenvissen in zwemmen.

 

[NathaliePip]

Die denkt dat hij in de hemel is beland met zo’n feestmaal, denk ik 🦐🐟

 

[jessicapilon]

Ik denk dat met die man de meeste nakweek wel opgegeten wordt en ook nog wel wat grotere natuurlijk.

 

[Midasse]

Nou, het experiment is begonnen! Deze cacatuoides is alleenstaand geraakt toen zijn vrouwtje een vergroeiing aan de bek ontwikkelde en overleed. Terwijl wij op zoek waren naar een nieuwe dame, begonnen zijn vinnen te vergroeien. Daar zitten nu grote bloemkolen op. We dachten dat hij het niet lang zou maken en dus besloten we er geen vrouwtje bij te plaatsen en dan een nieuw koppel te kopen als hij er niet meer zou zijn. Maar hij is er na 2 jaar nog steeds en zit nu in mijn bak. Het is vrij hilarisch hoe het gaat. Eerst was hij totáál ellendig van de stress door het vangen en overplaatsen. Hij hing in een plant en leek het te gaan begeven. Om hem heen verzamelden zich 6 bezorgde dwergknorgoerami's. Wat was dát nou?! Zolang hij stil lag, waren ze alleen maar nieuwsgierig. Maar toen zag de apisto ineens een garnaal voor zijn neus langs zwemmen...en hij wist: ik ben dood en in de hemel.

Zijn ogen gingen wijd open, de adrenaline flitste door zijn lijf en er volgde een plotselinge wederopstanding. Van schrik verschoten de meeste dwergknorgoerami's volledig van kleur. Niet dat het de apisto boeide. Die daalde af naar de bodem en binnen een paar minuten had hij de eerste garnaal te pakken. Door de vergroeiingen is hij niet zo snel en wendbaar, maar kennelijk snel en wendbaar genoeg. En vooral...sinds hij in de bak zit, is hij niet opgehouden met jagen en af en toe zie je hem kauwen en iets doorslikken.

Voor wat de garnalenplaag betreft, denk ik dat de oplossing wel eens gevonden zou kunnen zijn. En de apisto kan zo in zijn gebrekkige leven toch nog een beetje lol hebben. Hij is nu de Koning van het Kasteel waar hij in de andere bak het onderspit moest delven. Ik hoop alleen dat dit met de dwergknorgoerami's goed komt. Vier van de zes zijn voor nu hun zwarte streep van ellende kwijt en duidelijk gestressd. Het is alleen wel hun eigen schuld, want ze blijven de apisto van een afstandje achtervolgen en zijn totaal geobsedeerd door die grote vis. En af en toe laat hij merken dat hij die achtervolging niet op prijs stelt. Hij haalt niet uit, geeft alleen een klein stootje naar voren, maar dat is genoeg om de knorretjes een appelflauwte te bezorgen. Duimen, dus! Maar in de vorige bak heeft hij nooit uitgehaald naar andere visjes, ook niet naar jonge neons, dus met een beetje geluk...

 

[jessicapilon]

Nou hij doet waarvoor hij is aangenomen moet je maar denken😉

 

[EmotionalSupportPuppy]

Nou, het experiment is begonnen! Deze cacatuoides is alleenstaand geraakt toen zijn vrouwtje een vergroeiing aan de bek ontwikkelde en overleed. Terwijl wij op zoek waren naar een nieuwe dame, begonnen zijn vinnen te vergroeien. Daar zitten nu grote bloemkolen op. We dachten dat hij het niet lang zou maken en dus besloten we er geen vrouwtje bij te plaatsen en dan een nieuw koppel te kopen als hij er niet meer zou zijn. Maar hij is er na 2 jaar nog steeds en zit nu in mijn bak. Het is vrij hilarisch hoe het gaat. Eerst was hij totáál ellendig van de stress door het vangen en overplaatsen. Hij hing in een plant en leek het te gaan begeven. Om hem heen verzamelden zich 6 bezorgde dwergknorgoerami's. Wat was dát nou?! Zolang hij stil lag, waren ze alleen maar nieuwsgierig. Maar toen zag de apisto ineens een garnaal voor zijn neus langs zwemmen...en hij wist: ik ben dood en in de hemel.

Zijn ogen gingen wijd open, de adrenaline flitste door zijn lijf en er volgde een plotselinge wederopstanding. Van schrik verschoten de meeste dwergknorgoerami's volledig van kleur. Niet dat het de apisto boeide. Die daalde af naar de bodem en binnen een paar minuten had hij de eerste garnaal te pakken. Door de vergroeiingen is hij niet zo snel en wendbaar, maar kennelijk snel en wendbaar genoeg. En vooral...sinds hij in de bak zit, is hij niet opgehouden met jagen en af en toe zie je hem kauwen en iets doorslikken.

Voor wat de garnalenplaag betreft, denk ik dat de oplossing wel eens gevonden zou kunnen zijn. En de apisto kan zo in zijn gebrekkige leven toch nog een beetje lol hebben. Hij is nu de Koning van het Kasteel waar hij in de andere bak het onderspit moest delven. Ik hoop alleen dat dit met de dwergknorgoerami's goed komt. Vier van de zes zijn voor nu hun zwarte streep van ellende kwijt en duidelijk gestressd. Het is alleen wel hun eigen schuld, want ze blijven de apisto van een afstandje achtervolgen en zijn totaal geobsedeerd door die grote vis. En af en toe laat hij merken dat hij die achtervolging niet op prijs stelt. Hij haalt niet uit, geeft alleen een klein stootje naar voren, maar dat is genoeg om de knorretjes een appelflauwte te bezorgen. Duimen, dus! Maar in de vorige bak heeft hij nooit uitgehaald naar andere visjes, ook niet naar jonge neons, dus met een beetje geluk...

Als jij de gouden griffel niet krijgt kom ik in opstand.

 

[Midasse]

Als jij de gouden griffel niet krijgt kom ik in opstand.

😁 Thanks

 

[Lysia]

Wat een mooie, beeldende manier van vertellen heb jij!

En de knorretjes zullen wel wennen zeker....

 

[Marple]

Nou, het experiment is begonnen! Deze cacatuoides is alleenstaand geraakt toen zijn vrouwtje een vergroeiing aan de bek ontwikkelde en overleed. Terwijl wij op zoek waren naar een nieuwe dame, begonnen zijn vinnen te vergroeien. Daar zitten nu grote bloemkolen op. We dachten dat hij het niet lang zou maken en dus besloten we er geen vrouwtje bij te plaatsen en dan een nieuw koppel te kopen als hij er niet meer zou zijn. Maar hij is er na 2 jaar nog steeds en zit nu in mijn bak. Het is vrij hilarisch hoe het gaat. Eerst was hij totáál ellendig van de stress door het vangen en overplaatsen. Hij hing in een plant en leek het te gaan begeven. Om hem heen verzamelden zich 6 bezorgde dwergknorgoerami's. Wat was dát nou?! Zolang hij stil lag, waren ze alleen maar nieuwsgierig. Maar toen zag de apisto ineens een garnaal voor zijn neus langs zwemmen...en hij wist: ik ben dood en in de hemel.

Zijn ogen gingen wijd open, de adrenaline flitste door zijn lijf en er volgde een plotselinge wederopstanding. Van schrik verschoten de meeste dwergknorgoerami's volledig van kleur. Niet dat het de apisto boeide. Die daalde af naar de bodem en binnen een paar minuten had hij de eerste garnaal te pakken. Door de vergroeiingen is hij niet zo snel en wendbaar, maar kennelijk snel en wendbaar genoeg. En vooral...sinds hij in de bak zit, is hij niet opgehouden met jagen en af en toe zie je hem kauwen en iets doorslikken.

Voor wat de garnalenplaag betreft, denk ik dat de oplossing wel eens gevonden zou kunnen zijn. En de apisto kan zo in zijn gebrekkige leven toch nog een beetje lol hebben. Hij is nu de Koning van het Kasteel waar hij in de andere bak het onderspit moest delven. Ik hoop alleen dat dit met de dwergknorgoerami's goed komt. Vier van de zes zijn voor nu hun zwarte streep van ellende kwijt en duidelijk gestressd. Het is alleen wel hun eigen schuld, want ze blijven de apisto van een afstandje achtervolgen en zijn totaal geobsedeerd door die grote vis. En af en toe laat hij merken dat hij die achtervolging niet op prijs stelt. Hij haalt niet uit, geeft alleen een klein stootje naar voren, maar dat is genoeg om de knorretjes een appelflauwte te bezorgen. Duimen, dus! Maar in de vorige bak heeft hij nooit uitgehaald naar andere visjes, ook niet naar jonge neons, dus met een beetje geluk...

Ik moet echt heel erg lachen om je verhaal, blijf alsjeblieft schrijven over de avonturen van je vissen
Die dwergknorgoerami's klinken trouwens ook wel als erg grappige vissen.

Hoe gaat het nu met je experiment?