Ik voer al heel lang mijn harnasmeervallen als het licht uit is. Japie, mijn eerste Ancistrus sp. was nogal schuw en zat overdag steeds onder de kruik in mijn bak. Zij was bruin met een grijze buik zonder vlekken. Teuntje, mijn voormalige Pterigoplychthys pardalis, werd destijds door haar oude baasjes gebracht in een emmer, met het deksel van de braadpan erop. Zij was uiteraard erg gestresst, en had duidelijk pantermotieven op haar huid. Als ze zich senang voelde, was ze heel donker van kleur, maar als ze zich niet lekker voelde, kon je dat panterpatroon weer zien. Bessie Smith, mijn huidige Ancistrus, lijkt zich soms in kleur aan de bodem aan te passen: ze heeft dan grijswitte stipjes. Ze is wel heel dominant in de bak, maar duikt weg als ik er aan kom. Alleen als ze tegen het glas zit bij het voeren kan ik haar neus aanraken, maar dan moet ik wel heel rustig bewegen.